SCC (Antygen raka płaskonabłonkowego)

SCC (Squamous Cell Carcinoma Antigen) to marker nowotworowy związany przede wszystkim z nowotworami wywodzącymi się z nabłonka płaskiego. Oznaczenie stężenia SCC we krwi wykorzystywane jest głównie do monitorowania przebiegu leczenia, oceny skuteczności terapii oraz wykrywania nawrotów niektórych nowotworów.

Badanie nie jest przeznaczone do samodzielnego rozpoznawania choroby nowotworowej, lecz stanowi cenne uzupełnienie diagnostyki onkologicznej.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie SCC może zostać zlecone w przypadku:

• monitorowania raka szyjki macicy,

• kontroli leczenia raka płaskonabłonkowego,

• oceny skuteczności terapii onkologicznej,

• wykrywania nawrotu choroby nowotworowej,

• monitorowania wybranych nowotworów głowy i szyi,

• diagnostyki prowadzonej przez lekarza specjalistę.

Co oznacza badanie?

SCC jest białkiem produkowanym przez komórki nabłonka płaskiego. Jego stężenie może wzrastać w przebiegu niektórych nowotworów oraz wybranych schorzeń nienowotworowych.

Podwyższone stężenie SCC może występować m.in.:

• w raku szyjki macicy,

• w rakach płaskonabłonkowych głowy i szyi,

• w nowotworach płuc o typie płaskonabłonkowym,

• w niektórych nowotworach przełyku,

• w wybranych chorobach zapalnych i dermatologicznych.

Prawidłowy wynik:

• nie wyklucza obecności nowotworu,

• powinien być interpretowany wraz z wynikami innych badań.

Dlaczego warto wykonać badanie?

• wspiera monitorowanie leczenia onkologicznego,

• pomaga ocenić odpowiedź organizmu na terapię,

• umożliwia wykrywanie nawrotów choroby,

• stanowi uzupełnienie badań obrazowych i klinicznych,

• dostarcza dodatkowych informacji o przebiegu choroby.

Przygotowanie do badania

Badanie wykonywane jest z próbki krwi żylnej.

Nie wymaga specjalnego przygotowania i zwykle nie ma konieczności pozostawania na czczo.

Ważna informacja

Podwyższony poziom SCC nie oznacza automatycznie obecności nowotworu. Marker może wzrastać również w przebiegu niektórych schorzeń niezłośliwych.

Interpretacja wyniku powinna uwzględniać:

• rodzaj i stadium choroby,

• wyniki badań obrazowych,

• historię leczenia,

• objawy kliniczne pacjenta,

• inne markery nowotworowe.

Ostatecznej oceny wyniku dokonuje lekarz prowadzący na podstawie całości obrazu klinicznego.