Prokalcytonina (PCT)

Prokalcytonina (PCT) to nowoczesny marker laboratoryjny wykorzystywany przede wszystkim w diagnostyce i monitorowaniu zakażeń bakteryjnych oraz ciężkich stanów zapalnych organizmu. Stężenie prokalcytoniny wzrasta szczególnie w przebiegu infekcji bakteryjnych, sepsy oraz zakażeń ogólnoustrojowych, dlatego badanie jest cennym narzędziem wspomagającym decyzje diagnostyczne i terapeutyczne.

W odróżnieniu od wielu innych markerów zapalnych, prokalcytonina pomaga różnicować zakażenia bakteryjne od wirusowych, co może mieć znaczenie przy podejmowaniu decyzji o wdrożeniu antybiotykoterapii.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie prokalcytoniny zalecane jest w przypadku:

• podejrzenia zakażenia bakteryjnego,

• wysokiej gorączki o nieustalonej przyczynie,

• podejrzenia sepsy (posocznicy),

• ciężkich infekcji układu oddechowego,

• monitorowania skuteczności leczenia zakażeń,

• oceny nasilenia procesu zapalnego,

• kontroli przebiegu hospitalizacji z powodu infekcji.

Co oznacza badanie?

Prokalcytonina jest białkiem, którego stężenie we krwi wzrasta w odpowiedzi na zakażenie bakteryjne. Im wyższy poziom PCT, tym większe prawdopodobieństwo ciężkiej infekcji bakteryjnej lub uogólnionej reakcji zapalnej organizmu.

Niskie wartości prokalcytoniny najczęściej przemawiają przeciwko ciężkiemu zakażeniu bakteryjnemu, choć interpretacja wyniku zawsze powinna uwzględniać stan kliniczny pacjenta.

Dlaczego warto wykonać badanie?

• wspomaga rozpoznawanie zakażeń bakteryjnych,

• pomaga różnicować infekcje bakteryjne i wirusowe,

• umożliwia ocenę ryzyka sepsy i ciężkich zakażeń,

• wspiera monitorowanie skuteczności leczenia antybiotykami,

• pozwala ocenić nasilenie procesu zapalnego w organizmie.

Przygotowanie do badania

Badanie wykonywane jest z próbki krwi żylnej. Nie wymaga specjalnego przygotowania i może być wykonane o dowolnej porze dnia. Pozostawanie na czczo nie jest konieczne.

Ważna informacja

Wynik prokalcytoniny powinien być interpretowany przez lekarza w połączeniu z objawami klinicznymi oraz wynikami innych badań, takich jak CRP, morfologia krwi czy posiewy mikrobiologiczne. Pojedynczy wynik nie stanowi podstawy do rozpoznania ani wykluczenia zakażenia.