Przeciwciała przeciw endomysium (EMA) IgG

Przeciwciała przeciw endomysium (EMA) w klasie IgG to badanie serologiczne wykorzystywane w diagnostyce celiakii – przewlekłej choroby autoimmunologicznej wywołanej nietolerancją glutenu. Endomysium jest strukturą otaczającą włókna mięśniowe, a obecność przeciwciał przeciwko niemu może świadczyć o toczącej się reakcji autoimmunologicznej związanej z celiakią.

Badanie EMA IgG wykonywane jest najczęściej jako uzupełnienie diagnostyki celiakii, szczególnie u osób z niedoborem immunoglobuliny IgA lub w przypadkach wymagających rozszerzonej oceny serologicznej.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie zalecane jest w przypadku:

• podejrzenia celiakii,

• przewlekłych biegunek lub zaparć,

• bólów brzucha i wzdęć,

• niedokrwistości z niedoboru żelaza,

• niewyjaśnionej utraty masy ciała,

• przewlekłego zmęczenia,

• niedoborów witamin i składników mineralnych,

• występowania celiakii w rodzinie,

• niedoboru immunoglobuliny IgA.

Co oznacza badanie?

Przeciwciała EMA IgG są związane z reakcją immunologiczną występującą u części pacjentów z celiakią. Ich obecność może wskazywać na uszkodzenie błony śluzowej jelita cienkiego wywołane spożywaniem glutenu.

Badanie EMA charakteryzuje się bardzo wysoką swoistością i jest często wykorzystywane jako badanie potwierdzające w diagnostyce celiakii.

Dlaczego warto wykonać badanie?

• wspomaga diagnostykę celiakii,

• pomaga potwierdzić wyniki innych badań serologicznych,

• jest szczególnie przydatne u osób z niedoborem IgA,

• umożliwia wykrycie reakcji autoimmunologicznej związanej z glutenem,

• wspiera ocenę przyczyn przewlekłych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.

Przygotowanie do badania

Badanie wykonywane jest z próbki krwi żylnej. Nie wymaga pozostawania na czczo.

Ważne: Przed wykonaniem badania nie należy samodzielnie eliminować glutenu z diety. Spożywanie glutenu przed diagnostyką jest niezbędne do uzyskania wiarygodnego wyniku.

Ważna informacja

Wynik badania powinien być interpretowany przez lekarza w połączeniu z objawami klinicznymi oraz wynikami innych badań diagnostycznych. Rozpoznanie celiakii opiera się na całościowej ocenie pacjenta, a nie wyłącznie na pojedynczym wyniku laboratoryjnym.