CYFRA 21-1

CYFRA 21-1 to marker nowotworowy będący fragmentem cytokeratyny 19 – białka obecnego w komórkach nabłonkowych. Oznaczenie jego stężenia we krwi wykorzystywane jest przede wszystkim jako badanie wspomagające diagnostykę oraz monitorowanie leczenia wybranych nowotworów, szczególnie niedrobnokomórkowego raka płuca.

Badanie CYFRA 21-1 nie służy do samodzielnego rozpoznawania nowotworów, jednak może dostarczać cennych informacji wspierających ocenę przebiegu choroby i skuteczności leczenia.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie może zostać zlecone:

• w diagnostyce i monitorowaniu niedrobnokomórkowego raka płuca,

• podczas kontroli skuteczności leczenia onkologicznego,

• w ocenie ryzyka nawrotu choroby nowotworowej,

• jako element rozszerzonej diagnostyki onkologicznej,

• zgodnie z zaleceniami lekarza specjalisty.

Co oznacza badanie?

CYFRA 21-1 jest markerem uwalnianym do krwi w wyniku uszkodzenia lub rozpadu komórek nowotworowych.

Podwyższone stężenie może występować m.in.:

• w niedrobnokomórkowym raku płuca,

• w niektórych nowotworach pęcherza moczowego,

• w innych nowotworach pochodzenia nabłonkowego,

• w wybranych chorobach nienowotworowych przebiegających z uszkodzeniem tkanek.

Prawidłowy wynik:

• nie wyklucza obecności choroby nowotworowej,

• zawsze wymaga interpretacji w kontekście innych badań diagnostycznych.

Dlaczego warto wykonać badanie?

• wspiera monitorowanie leczenia onkologicznego,

• pomaga ocenić odpowiedź organizmu na terapię,

• umożliwia wykrywanie nawrotów choroby,

• stanowi uzupełnienie diagnostyki nowotworowej,

• dostarcza dodatkowych informacji o przebiegu choroby.

Przygotowanie do badania

Badanie wykonywane jest z próbki krwi żylnej. Nie wymaga specjalnego przygotowania i zwykle nie ma konieczności pozostawania na czczo.

Ważna informacja

CYFRA 21-1 nie jest badaniem przesiewowym dla osób zdrowych i nie powinien być interpretowany samodzielnie. Wynik należy oceniać w połączeniu z objawami klinicznymi, badaniami obrazowymi oraz innymi markerami nowotworowymi.

Ostateczna interpretacja wyniku należy do lekarza prowadzącego, który uwzględni całość obrazu klinicznego pacjenta.