C-peptyd

C-peptyd to białko powstające podczas produkcji insuliny w trzustce. Jest uwalniany do krwi w ilości odpowiadającej ilości wytwarzanej insuliny, dlatego jego oznaczenie pozwala ocenić zdolność komórek beta trzustki do produkcji tego hormonu.

Badanie C-peptydu jest wykorzystywane przede wszystkim w diagnostyce cukrzycy, ocenie funkcji trzustki oraz różnicowaniu przyczyn zaburzeń gospodarki węglowodanowej.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie C-peptydu może zostać zlecone w przypadku:

• diagnostyki cukrzycy,

• różnicowania cukrzycy typu 1 i typu 2,

• oceny rezerwy wydzielniczej trzustki,

• nawracających epizodów hipoglikemii (niedocukrzenia),

• podejrzenia insulinomy (guza wydzielającego insulinę),

• monitorowania funkcji komórek beta trzustki,

• oceny skuteczności leczenia cukrzycy.

Co oznacza badanie?

C-peptyd powstaje równocześnie z insuliną, dlatego jego stężenie odzwierciedla ilość insuliny produkowanej przez organizm.

Podwyższone stężenie C-peptydu może występować m.in.:

• w cukrzycy typu 2,

• przy insulinooporności,

• w insulinomie,

• przy nadmiernej produkcji insuliny przez trzustkę.

Obniżone stężenie C-peptydu może występować m.in.:

• w cukrzycy typu 1,

• w zaawansowanej niewydolności komórek beta trzustki,

• po usunięciu trzustki,

• w niektórych chorobach autoimmunologicznych.

Dlaczego warto wykonać badanie?

• pozwala ocenić produkcję insuliny przez organizm,

• wspiera diagnostykę różnych typów cukrzycy,

• pomaga ocenić funkcję komórek beta trzustki,

• umożliwia diagnostykę przyczyn hipoglikemii,

• stanowi ważne uzupełnienie oznaczeń glukozy i insuliny.

Przygotowanie do badania

Badanie wykonywane jest z próbki krwi żylnej.

Najczęściej zaleca się pobranie krwi na czczo. W niektórych przypadkach lekarz może zlecić oznaczenie C-peptydu po obciążeniu glukozą lub po posiłku.

Przed badaniem warto poinformować lekarza o stosowanych lekach oraz sposobie leczenia cukrzycy.

Ważna informacja

Interpretacja wyniku C-peptydu powinna uwzględniać:

• stężenie glukozy we krwi,

• poziom insuliny,

• rodzaj i przebieg cukrzycy,

• stosowane leczenie,

• objawy kliniczne pacjenta.

Pojedynczy wynik nie stanowi podstawy do rozpoznania choroby i powinien być oceniany przez lekarza w połączeniu z innymi badaniami laboratoryjnymi oraz obrazem klinicznym.