Białko S100

Białko S100 to grupa białek występujących m.in. w komórkach układu nerwowego, komórkach glejowych oraz melanocytach. Oznaczenie stężenia białka S100 we krwi wykorzystywane jest przede wszystkim jako marker wspomagający diagnostykę i monitorowanie wybranych chorób neurologicznych oraz nowotworowych, szczególnie czerniaka złośliwego.

Badanie stanowi element diagnostyki specjalistycznej i najczęściej wykonywane jest na zlecenie lekarza.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie białka S100 może zostać zlecone w przypadku:

• monitorowania przebiegu czerniaka złośliwego,

• oceny skuteczności leczenia onkologicznego,

• kontroli po leczeniu czerniaka,

• podejrzenia uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego,

• monitorowania wybranych chorób neurologicznych,

• oceny ryzyka nawrotu niektórych nowotworów.

Co oznacza badanie?

Białko S100 może być uwalniane do krwi w wyniku uszkodzenia komórek nerwowych lub zwiększonej aktywności komórek nowotworowych.

Podwyższone stężenie może występować m.in.:

• w czerniaku złośliwym,

• przy nawrocie lub progresji czerniaka,

• po urazach mózgu,

• w niektórych chorobach neurologicznych,

• w wybranych stanach zapalnych i nowotworowych.

Prawidłowy wynik:

• nie wyklucza całkowicie obecności choroby,

• powinien być interpretowany łącznie z innymi badaniami diagnostycznymi.

Dlaczego warto wykonać badanie?

• wspiera monitorowanie leczenia czerniaka,

• pomaga ocenić ryzyko nawrotu choroby,

• umożliwia kontrolę skuteczności terapii,

• stanowi uzupełnienie diagnostyki neurologicznej,

• dostarcza dodatkowych informacji o przebiegu choroby.

Przygotowanie do badania

Badanie wykonywane jest z próbki krwi żylnej.

Nie wymaga specjalnego przygotowania i zwykle nie ma konieczności pozostawania na czczo, chyba że lekarz zaleci inaczej.

Ważna informacja

Białko S100 nie jest badaniem przesiewowym dla osób zdrowych i nie powinno być wykorzystywane samodzielnie do rozpoznawania nowotworów.

Interpretacja wyniku powinna uwzględniać:

• wywiad medyczny,

• wyniki badań obrazowych,

• przebieg leczenia,

• inne markery laboratoryjne,

• objawy kliniczne pacjenta.

Ostatecznej oceny wyniku dokonuje lekarz prowadzący, który interpretuje go w kontekście całego obrazu klinicznego.